You are here: Αποψεις Συνεντευξεις ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΓΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΓΝΙΩΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
alt
Στη θεωρεία των παιγνίων και στη θεωρεία των διαπραγματεύσεων, λέγεται ότι ο χρυσός κανόνας της επιτυχίας είναι ο προσδιορισμός τού κάθε φορά κεντρικού στόχου και η συγκέντρωση στον στόχο αυτόν των μειζόνων δυνατών συμμαχιών και συνεργειών για την επίτευξή του. Είναι προφανές ότι για την χώρα μας στη συγκεκριμένη συγκυρία, κεντρικό στόχο αποτελεί μια συμφωνία με τους εταίρους που θα εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση του κράτους, τη ρευστότητα των τραπεζών, την προσέλκυση επενδύσεων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας στην προοπτική της ανάκτησης της αξιοπιστίας της χώρας, την έξοδό της στις αγορές και την ανάκαμψη της οικονομίας, που θα την επαναφέρει στην κανονικότητα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Με λίγα λόγια να μπορέσει η χώρα να σταθεί στα πόδια της, σαν κανονική χώρα και ισότιμη προς τις άλλες της Ε.Ε. Και όμως, τη στιγμή που αυτό είναι το κύριο ζητούμενο, στο οποίο θα έπρεπε να συγκεντρωθούν οι μεγαλύτερες δυνατές συμμαχίες, παρακολουθούμε σαν αποσβολωμένοι θεατές να ανοίγουν όλα τα μέτωπα προς κάθε κατεύθυνση με αποτέλεσμα να ελλοχεύει ο κίνδυνος απομόνωσης της χώρας και παράλληλα να απομακρύνεται η επίτευξη του κεντρικού στόχου. Έτσι λοιπόν βλέπουμε από τη μια ο ένας Υπουργός να κάνει «επιθετικές» δηλώσεις προ κάθε κατεύθυνση, ο άλλος να «απειλεί» ότι θα στείλει στη Γερμανία τους λαθρομετανάστες και ο τρίτος να τσακώνεται με τα μίντια και τους μεταφραστές, ενώ ο επικοινωνιακός κ. Βαρουφάκης εδώ και έναν μήνα ασχολείται με το αν η τρόικα θα λέγεται θεσμοί ή το Μνημόνιο θα αποκαλείται συμβόλαιο δοκιμάζοντας τα νεύρα όλων των ορθολογιστών Ευρωπαίων συναδέλφων του που θέλουν απτά και κοστολογημένα μέτρα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τέθηκε μετ' επιτάσεως και το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και απειλήθηκε η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του γερμανικού Δημοσίου στην Ελλάδα. Ο μόνος λόγος που μπορώ να φανταστώ όλο αυτόν τον «χαμό» των ενεργειών που αποπροσανατολίζουν και την κοινή γνώμη αλλά και θέτουν εμπόδια εκεί που δεν έπρεπε να υπήρχαν στο δρόμο για την σύγκλυση των απόψεων με την Ε.Ε και την επίτευξη του κεντρικού στόχου, ο μόνος λόγος επαναλαμβάνω, είναι ίσως η επικοινωνιακή διαχείριση της στροφής της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα και ο κατευνασμός των διάφορων υπεραριστερών συνιστωσών του, που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν την αντιπολιτευτική ρητορεία από την ανάγκη διακυβέρνησης της χώρας. Μπορεί όμως αυτό να συνεχιστεί και πού άραγε θα σταματήσει; Και έως τότε, η χώρα θα είναι ακόμα όρθια ή θα μας βρει εν τω μεταξύ το αναπάντεχο κακό; Πρέπει επιτέλους όλοι μας και κυρίως η κυβέρνηση να καταλάβει ότι δεν βρίσκεται στην αντιπολίτευση αλλά έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο γι’ αυτήν και θα πρέπει να ανταποκριθεί στο ρόλο της. Προφανώς να διαπραγματευτεί και να διαπραγματευτεί σκληρά, αλλά θα πρέπει να βάλλει νερό στο κρασί της, και ίσως λίγο παραπάνω απ’ αυτό που υπολόγιζε, αλλά είναι ανάγκη να μην υπάρξει «ατύχημα», που θα βγάλει την χώρα εκτός της «Ευρωπαϊκής λεωφόρου».