You are here: Αποψεις Αρθρα

Αρθρα

ΝΑ ΛΥΘΕΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΛΙΜΕΝΙΚΗΣ ΖΩΝΗΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΗ υπόθεση του ΝΑΟΚ που προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις στη τοπική κοινωνία, μετά την απαίτηση του ΟΛ.ΚΕ να εισπράττει τα όποια έσοδα από την χρήση του κυματοθραύστη, οδηγώντας έτσι σε οικονομική ασφυξία και άρα στο «λουκέτο» ένα από τα πιο ιστορικά ναυταθλητικά σωματεία της χώρας, επανέφερε στην επικαιρότητα το θέμα της λιμενικής ζώνης, η οποία εκτείνεται από τα «Καρνάγια» μέχρι την περιοχή του Ανεμόμυλου, με αποτέλεσμα να μην έχει πρόσβαση στο θαλάσσιο μέτωπο ο Δήμος Κέρκυρας. Δεν θέλω να σταθώ στην υπόθεση του ΝΑΟΚ, αφού θεωρώ ότι έχει αναλυθεί αρκούντως από όλες τις πλευρές και όλοι μας έχουμε πια διαμορφώσει άποψη γι’ αυτή την περιπέτεια στην οποία έχει εμπλακεί ο ιστορικός όμιλος. Μόνο σε δύο σημεία θα ήθελα να σταθώ. Πρώτον, όλοι μας και εγώ πρώτος ζητάω και έχω ζητήσει στο παρελθόν το αυτονόητο, δηλαδή διαφάνεια σχετικά με την όλη διαχείριση του χώρου, ο οποίος έχει παραχωρηθεί στον Όμιλο. Θεωρώ ότι και η Διοίκηση και όλες οι Διοικήσεις του Ομίλου επιδιώκουν τη διαφάνεια και πρέπει να είναι σε θέση να το αποδείξουν σε όποιο καλοπροαίρετο ή και κακοπροαίρετο έχει αντίθετη άποψη ή περιέργεια ή ακόμα και έννομα συμφέρον. Αυτή όμως είναι μια άλλη συζήτηση, εντελώς διαφορετική από τις απαιτήσεις του ΟΛ.ΚΕ που δημιουργεί σοβαρότατα εμπόδια στην συνέχιση της λειτουργίας του Ομίλου. Δεύτερον, θα πρέπει να καταλάβουν όλοι, όσοι υποστηρίζουν σε αυτή την υπόθεση τον Όμιλο και όσοι είναι αντίθετοι, ότι το θέμα δεν είναι προσωπικό. Δεν σχετίζεται με πρόσωπα και με το ποιο Δ.Σ διοικεί σήμερα τον Όμιλο. Τα Δ.Σ έρχονται και παρέρχονται, ο Όμιλος όμως μένει εκεί για πάνω από 100 χρόνια προσφέροντας στην τοπική κοινωνία και κυρίως στη νεολαία, όχι μόνο άθληση, αλλά και διαπαιδαγώγηση. Έτσι έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές Κερκυραίων και γι αυτό το λόγο, υπήρξαν σφοδρότατες αντιδράσεις. Τώρα επί της ουσίας. Δεν είναι δυνατόν ο ΟΛ.ΚΕ σήμερα και ενδεχομένως αύριο ο ιδιώτης, αν ιδιωτικοποιηθεί το λιμάνι, να έχει στη διάθεση του όλη αυτή την εκτεταμένη ζώνη, που όπως ανέφερα παραπάνω εκτείνεται από τα «Καρνάγια» μέχρι τον Ανεμόμυλο. Να το γράψω διαφορετικά, δεν είναι σωστό, ορθολογικό ο Δήμος της Κέρκυρας να μην διαχειρίζεται αυτό το «κομμάτι» του θαλάσσιου μετώπου στα ανατολικά της πόλης. Υπ΄ αυτή την έννοια θεωρώ πολύ σημαντική την πρωτοβουλία που ανέλαβε ο Δήμαρχος Κώστας Νικολούζος, μαζί με τους δύο Βουλευτές την Φωτεινή Βάκη και τον Κώστα Παυλίδη, ζητώντας από τον Πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ να παραχωρηθεί στο Δήμο η συγκεκριμένη έκταση. Οφείλω να ομολογήσω ότι προσωπικά, αν και συμφωνώ απόλυτα με τη διεκδίκηση και χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών, την θεωρώ μια πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση για να τελεσφορήσει. Πολύ περισσότερο τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί. Ανεβαίνει μάλιστα ο δείκτης δυσκολίας μετά την σύσταση του «Υπερταμείου», καθιστώντας ενδεχομένως απαγορευτικά τα όποια ψήγματα αισιοδοξίας έχει ο καθένας μας. Το «κλειδί» ίσως βρίσκεται στο timing, δηλαδή αν προλάβουμε και περάσει η συγκεκριμένη έκταση στο Δήμο, πριν δημοσιευτεί στο ΦΕΚ η σύσταση του «Υπερταμείου». Είναι όντως θετική η έλευση του Προέδρου του ΤΑΙΠΕΔ του Στέργου Πιτσιόρλα στη Κέρκυρα μέσα στον Ιούνιο, αλλά επί της ουσίας, δεν λέει τίποτα, αν δεν προχωρήσουν τάχιστα οι διαδικασίες παραχώρησης». Σε κάθε περίπτωση η ελπίδα πεθαίνει τελευταία και οφείλουμε, όλοι μαζί να διεκδικήσουμε το δίκαιο αυτό αίτημα.

«ΑΕΡΑΣ» ΑΛΛΑΓΗΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΌλα αρχίζουν και τελειώνουν στον αρχηγό. Είτε αρέσει σε κάποιους, είτε όχι ο ανθρώπινος παράγοντας στο πολιτικό γίγνεσθαι και στην πολιτική ιστορία, κατά την άποψη μου, είναι καθοριστικός. Ένα πρόσωπο, εάν βεβαίως υπάρχουν οι προϋποθέσεις και οι συνθήκες, οι αντικειμενικές και οι υποκειμενικές, δηλαδή υπάρχει το momentum, μπορεί να αφήσει την σφραγίδα του. Έχω την αίσθηση, για να μην πω την βαθειά πεποίθηση, ότι η Νέα Δημοκρατία, μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη, βρίσκεται, ενδεχομένως, στη πιο κρίσιμη καμπή, όχι μόνο της ιστορίας της, αλλά και της μεταπολιτευτικής περιόδου. Υπ’ αυτή την έννοια, δεν έχει γυρίσει σελίδα, αλλά έχει αρχίσει, η νέα τάξη πραγμάτων και η νέα ηγεσία του κόμματος, τις πρώτες σελίδες στο νέο «τόμο» της ιστορίας του κόμματος. Έχει κλείσει ένας κύκλος, μαζί με αυτόν τον κύκλο της μεταπολίτευσης, με τα θετικά και τα αρνητικά, με τα καλά και τα κακά, με τα άσχημα και τα όμορφα και γράφονται οι πρώτες γραμμές και οι πρώτες σελίδες, ενός νέο ιστορικού κύκλου. Το κοινό στοιχείο που «ενώνει» τους δύο ιστορικούς κύκλους είναι ότι οι «πρωταγωνιστές» κλήθηκαν χθες και καλούνται σήμερα, να υπηρετήσουν το κόμμα και κατ’ επέκταση την πατρίδα σε κρίσιμες περιόδους. Τότε, όταν η χώρα έβγαινε από την επταετή δικτατορία και έπρεπε να εδραιωθεί η δημοκρατία και σήμερα, όταν η χώρα παλεύει να βγει από την 7ετη ύφεση και απαιτείται η δημοκρατία να αποκτήσει ποιοτικά χαρακτηριστικά. Συγκρίσεις μεταξύ των ηγετών του τότε και του σήμερα δεν μπορούν να γίνουν και θα ήταν άδικο να γίνουν και για τις δυο μεριές. Άλλες εποχές και άλλες οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Και κυρίως, οι ηγέτες εκείνης της εποχής έχουν κλείσει τον κύκλο τους, οι περισσότεροι δεν βρίσκονται πια στη ζωή, ενώ οι ηγέτες του σήμερα, βρίσκονται στην αφετηρία ουσιαστικά της διαδρομής τους, έχοντας μπροστά τους πολλές προκλήσεις και πολλά στοιχήματα να αντιμετωπίσουν. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, μέχρι σήμερα, σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα που βρίσκεται στην ηγεσία του κόμματος και διαχειρίζεται τις τύχες της μεγάλης φιλελεύθερης παράταξης, έχει αποδείξει, περίτρανα μπορώ να πω ότι είναι ένας σύγχρονος πολιτικός, τον οποίο διακρίνει, η σοβαρότητα, η εργατικότητα και η μεθοδικότητα. Άλλωστε αυτά ήταν και τα «κλειδιά» που του χάρισαν τη νίκη στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογικές διαδικασίες. Οι οποίες βεβαίως είναι παρελθόν και τώρα έχει να αντιμετωπίσει τη μεγάλη πρόκληση και το μεγάλο στοίχημα να «ξαναχτίσει» το κόμμα, από τα θεμέλια του. Και οι πρώτες κινήσεις αφήνουν σαφώς περιθώρια αισιοδοξίας. Ο κόσμος επανασυσπειρώθηκε, σε μεγάλο βαθμό, οι κομματικές οργανώσεις σφύζουν από νέο αίμα, τουλάχιστον στη Κέρκυρα που έχω «εικόνα» η ανανέωση είναι εντυπωσιακή, παλιά στελέχη έχουν «ξαναζεσταθεί», ενώ τα παλαιότερα στελέχη, δεν απομακρύνονται όπως θα περίμενε κανείς ή όπως θα ήταν τα φυσιολογικά αντανακλαστικά, αλλά παραμένουν στις τάξεις του κόμματος και σε «πολεμική ετοιμότητα» για την ευόδωση του στόχου, που δεν είναι άλλος, από τη δημιουργία ενός σύγχρονου κόμματος που θα μπορέσει να κυβερνήσει την χώρα με αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα. Στα συν βεβαίως θα πρέπει να πιστωθεί και η επιτυχημένη πραγματοποίηση του 10ου τακτικού συνεδρίου του κόμματος και το πνεύμα ενότητας που κυριαρχεί, πλην μεμονωμένων περιπτώσεων, οι οποίες βεβαίως αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αυτά τα δείγματα, τα «αποτυπώματα» που φέρνει ο αέρας της νέας ηγεσίας είναι προφανώς εμφανή και στην κομματική οργάνωση της Κέρκυρας, που δείχνει ότι ξαναπαίρνει «ζωή». Όλα αυτά απομένουν να αποδειχτούν και στη συνέχεια, αλλά αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε οι νεοδημοκράτες μπορούν να αισιοδοξούν.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ «ΜΑΥΡΟΓΙΑΛΟΥΡΟΥ» ΚΑΙ Η ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΡΡΙΜΜΑΤΩΝ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
alt«Και θάλασσα θα σας φέρουμε» υποσχόταν στους ψηφοφόρους του ο γνωστός «Μαυρογιαλούρος» στην εξαίσια ελληνική κινηματογραφική ταινία, η οποία κατέγραφε με αυτόν τον τρόπο, την κυρίαρχη ιδεολογία του πολιτικού μας συστήματος. Κατ’ αντιστοιχία μόνο χιονοδρομικό κέντρο, δεν έχουν υποσχεθεί διαχρονικά και μέχρι σήμερα οι διάφορες τοπικές ηγεσίας στους κατοίκους τους Τεμπλονίου και σύγχρονο Spa στους κατοίκους της Λευκίμμης στη θέση που έχει κατασκευαστεί ο ΧΥΤΑ. Έτσι «χτίστηκαν» πολιτικές καριέρες, έτσι «ανέβηκαν» και «κατέβηκαν» δημοτικές και περιφερειακές αρχές, αλλά τα σκουπίδια παραμένουν εκεί και το πρόβλημα να γίνεται θηλιά γύρω από το λαιμό τόσο των κατοίκων των περιοχών, όσο και γενικότερα για τους κατοίκους όλου του νησιού, αφού εκτός από το προφανές πρόβλημα αισθητικής, όταν δεν γίνεται σωστά η αποκομιδή των απορριμμάτων, είναι επίσης προφανές ότι υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα για την δημόσια υγεία με ελλοχεύοντα κίνδυνο τη μόλυνση του υδροφόρου ορίζοντα και όχι μόνο. Για μια ακόμα φορά βρισκόμαστε στο «ίδιο έργο θεατές» με άμεσο κίνδυνο να διχαστεί η τοπική κοινωνία για μια ακόμα φορά, αλλά αυτή τη φορά τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Είναι εντελώς διαφορετικές οι συνθήκες γιατί οι αυτοδιοικητικές αρχές Α! και Β! βαθμού, δηλαδή Δήμος και Περιφέρεια, που καλούνται να διαχειριστούν το πρόβλημα, δεν έχουν την πολυτέλεια να κερδίσουν χρόνο, όπως οι προκάτοχοι τους. Ο χρόνος, για το συγκεκριμένο πρόβλημα έχει εξαντληθεί και αυτό που μένει είναι το αίσθημα της κοροϊδίας που νιώθουν οι κάτοικοι των περιοχών, όπως λένε οι ίδιοι, εξ αιτίας του γεγονότος ότι άλλα τους υποσχόταν προεκλογικά και άλλα είναι έτοιμοι να κάνουν μετεκλογικά. Και βεβαίως υπάρχει και η ουσία, που είναι το ίδιο το πρόβλημα, δηλαδή η διαχείριση των απορριμμάτων που αυτή τη στιγμή αποτελεί ουσιαστικά μια ωρολογιακή βόμβα για όλο το νησί, που έχει αρχίσει να ακούγεται το τικ τακ και οι «πυροτεχνουργοί» θα πρέπει να την αποσυνδέσουν και να την εξουδετερώσουν άμεσα. Όμως το εγχείρημα σε αυτό το χρονικό σημείο είναι αρκούντως δύσκολο και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, ανεβάζει τον δείχτη δυσκολίας. Τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, οι προθεσμίες οι χρονικές για τις απαιτούμενες αδειοδοτήσεις εξαντλούνται, οι χρηματοδοτικές πηγές περιορίζονται και οι πόροι μειώνονται, αλλά το κυριότερο πρόβλημα ο ανθρώπινος παράγοντας, αφού η υπομονή των κατοίκων έχει πια εξαντληθεί. «Τόσα χρόνια μας κοροϊδεύουν φτάνει πια» είναι η μόνιμη επωδός και στο ερώτημα «θα καθίσετε σε διάλογο;» η απάντηση είναι «για πιο διάλογο, άλλα μας έλεγαν Περιφερειάρχης και Δήμαρχος προεκλογικά και άλλα κάνουν μετεκλογικά». Και το ακούς και από τους κατοίκους του Τεμπλονίου αλλά και από τους κατοίκους της Λευκίμμης, με την διαβεβαίωση ότι τώρα πια δεν θα κάνουν πίσω. Με ότι αυτό και αν συνεπάγεται. Χωρίς να παίρνω θέση, αλλά η αλήθεια για ποιος διάλογος μπορεί να γίνει, όταν οι άρχοντες σου προεκλογικά σε διαβεβαίωναν ότι «Το Τεμπλόνι τελείωσε, δεν πρόκειται να ξαναχρησιμοποιηθεί για χώρος διαχείρισης απορριμμάτων» στη μια περίπτωση και επίσης ότι «Ο ΧΥΤΑ Λευκίμμης δεν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί». Και τώρα μετά από δύο χρόνια, ολιγωριών, καθυστερήσεων και απραξίας, λίγο πολύ, να σε καλούν σε διάλογο. Ποιος διάλογος να γίνει αφού έχει πληγή ανεπανόρθωτα η εμπιστοσύνη. Παρά ταύτα συνεχίζω να ελπίζω ότι έστω την ύστατη στιγμή θα αρθούμε όλοι μας στο ύψος των περιστάσεων, θα αντιληφθούμε την ευθύνη μας έναντι του τόπου και των παιδιών μας και θα δοθεί η βέλτιστη λύση.

ΚΡΑΣΑΡΑΝ ΟΙ «ΜΗΧΑΝΕΣ» ΣΕ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΔεν έχει περάσει πολύς καιρός, που μέσα από αυτές τις σελίδες, διατύπωνα τον προβληματισμό, ο οποίος είναι γενικευμένη διαπίστωση, για το γεγονός ότι δεν προχωρούν σημαντικά έργα στο νησί, με αποτέλεσμα να υστερούμε σε βασικές υποδομές έναντι άλλων προορισμών και άλλων πόλεων. Δυστυχώς τα προβλήματα που σχετίζονται με την λειτουργία των σημερινών αυτοδιοικητικών αρχών και ελαχιστοποιούν την απόδοση τους και την αποτελεσματικότητα τους, διευρύνονται και στον τομέα της λειτουργίας της διοικητικής μηχανής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα διοικητικής αρρυθμίας είναι η υπόθεση της λειτουργίας της υπηρεσίας καθαριότητας και η γκάφα της, να μην προλάβει να ασφαλίσει τα οχήματα της υπηρεσίας με αποτέλεσμα να «γεμίσει» το νησί μέσα σε λίγες μέρες από όγκους απορριμμάτων, ξυπνώντας στη μνήμη μας τις περσινές εφιαλτικές εικόνες με τα «βουνά» από τα σκουπίδια. Θα μου πείτε, εντάξει το πρόβλημα θα λυθεί και η υπηρεσία θα ξαναμπεί στους γνωστούς της ρυθμούς, γιατί οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι όντως έχουν βελτιωθεί κατά πολύ τα πράγματα στον τομέα της αποκομιδής των απορριμμάτων σε σύγκριση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Δυστυχώς εύλογα ανακύπτει το ερώτημα, αν μια υπηρεσία, κρίσιμη για την εικόνα της πόλης και για την υγεία των κατοίκων και την προστασία του περιβάλλοντος, δεν μπορεί να επιλύσει το έλασσον, δηλαδή να εξασφαλίσει την ανανέωση των ασφαλίστρων των απορριμματοφόρων, θα μπορέσει να λύσει το μείζον πρόβλημα που είναι η ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων; Θα μπορέσει να δώσει λύση στο μεγάλο πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνία και ως τουριστικός προορισμός, τώρα μάλιστα στην αρχή της τουριστικής περιόδου, που είναι ο κορεσμός της χωματερής στο Τεμπλόνι, αφού όπως παραδέχτηκε και ο Πρόεδρος των εργαζομένων στο Δήμο, σε λίγες μέρες δεν θα μπορεί να δέχεται απορρίμματα. Άρα δεν θα γίνεται η αποκομιδή, άρα υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Πιο ζόρικα και δύσκολα είναι τα πράγματα στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, γιατί εκεί φαίνεται ότι υπάρχει και πρόβλημα στις σχέσεις διευθυντικών στελεχών της διοικητικής μηχανής και ψυχολογικός «διχασμός». Να ξεκινήσω από την απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, με την οποία δικαίωσε τους τρείς Γενικούς Διευθυντές της ΠΙΝ, δηλαδή την κυρία Κυριακούλα Παυλοπούλου, τον κύριο Αντρέα Πανδή και τον κύριο Νικήτα Καραλή, οι οποίοι είχαν προσφύγει κατά της απόφασης του Περιφερειάρχη, με την οποία τους υποβίβαζε από τον Α! βαθμό στο Β! βαθμό. Το ρεπορτάζ που αφορά αυτή την υπόθεση είναι πλούσιο και αποτελεί κοινό μυστικό ότι έχουν διασαλευθεί οι σχέσεις μεταξύ κορυφαίων υπαλλήλων και διευθυντικών στελεχών και της περιφερειακής αρχής. Πώς να το κάνουμε, χάλασε το καλό κλίμα που πρέπει να υπάρχει σε μια «ομάδα» για να μπορέσει να είναι παραγωγική και αποτελεσματική. Και μάλιστα αυτό συνέβη σε μια κρίσιμη περίοδο για την Περιφέρεια, η οποία έχει να αντιμετωπίσει πολλά ανοιχτά και κρίσιμα μέτωπα και κυρίως στην αρχή της υλοποίησης της νέας προγραμματικής περιόδου. Και δεν είναι μόνο αυτή η υπόθεση που αποκαλύπτει το πρόβλημα στο εσωτερικό της Περιφέρειας Ιονίων νήσων, δυστυχώς έρχεται και ένα τραγικό γεγονός με την απώλεια ενός υπαλλήλου της ΠΙΝ στη Ζάκυνθο, την οποία απώλεια οι συνάδελφοι του, με ανακοινώσεις που εξέδωσαν συνδέουν το γεγονός αυτό με την εργασιακή πίεση που δεχόταν από προϊστάμενο του. Όλα αυτά ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι ευχάριστα πράγματα και κυρίως αποκαλύπτουν ότι η Περιφερειακή αρχή έχει μπροστά της άμεσα ως πρόκληση, να αναλάβει πρωτοβουλίες για την αποκλιμάκωση της έντασης και την εξομάλυνση της εύρυθμης λειτουργίας της διοικητικής μηχανής. Έργο και αποστολή πολύ δύσκολή.

ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΜΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΣΠΥΡΟΣ ΡΙΚΟΣ

E-mail Εκτύπωση PDF
alt«Η ελευθερία και η αλήθεια είναι απαιτητικές ερωμένες γι’ αυτό έχουν λίγους εραστές». Αλμπέρ Καμύ. Μπορεί να μην έχουμε ερωτηθεί εάν θέλουμε να ζήσουμε, αλλά έτσι και αλλιώς αυτό είναι ένα δώρο, το οποίο θα πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να το χαρούμε. Η ζωή μας, μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και εμείς τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει και την αναλώνουμε, πολλές φορές άσκοπα. Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις. Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις; Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος. Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα; Και πώς να νιώσεις αληθινά συναισθήματα, αν πρώτα δεν κατακτήσεις την ελευθερία σου ή ένα κομμάτι ελευθερίας. Αν δεν μπορέσεις, έστω και κατ’ ελάχιστο να ξεφύγεις από τον όχλο. Πρέπει να κατεβείς από την κερκίδα, που βρίσκεται συγκεντρωμένος ο όχλος και να μπεις στην αρένα, έτοιμος να αναμετρηθείς με τα θηρία. Να τα νικήσεις ή να σε κατασπαράξουν. Και στις δυο περιπτώσεις θα έχεις κερδίσει την ελευθερία σου, γιατί η ελευθερία δεν προσφέρεται, ούτε χαρίζεται, αλλά καταχτιέται. Γιατί η ελευθερία θέλει ωδίνη, ρίσκο, σύγκρουση, αίμα. Αν σε φοβίζουν αυτές οι έννοιες, ακόμα και ως λέξεις, μένεις στην κερκίδα με τον όχλο, σε μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Ο παιδικός φόβος της γκρι στολής του αστυνομικού, με το περίστροφο και το κλομπ, απαλείφεται και διαγράφεται, μόνο αν σταθείς απέναντι από την σκούρα στολή των ΜΑΤ, με τις ασπίδες, τα κλομπ και τα όπλα με τα καπνογόνα. Μόνο αν είσαι έτοιμος να παλέψεις με τον φόβο σου, μπορείς να απελευθερωθείς από αυτόν. Και κάθε φορά όταν βαδίζεις αυτόν τον δρόμο, κάνεις ένα βήμα προς την προσωπική ελευθερία. Έτσι χτίζεται ο χαρακτήρας, έτσι σφυρηλατείται η προσωπικότητα και έτσι σπας τις αλυσίδες που σε κρατούν δέσμιο με το παρελθόν και τα αδιέξοδα σου. Όσο κάθεσαι στο δωμάτιο με τα φαντάσματα, τις φοβίες και τα αδιέξοδα σου και κοιτάς από το παράθυρο έξω στο δάσος, ακούγοντας τα ουρλιαχτά των λύκων, ζεις μια ψευδαίσθηση ασφάλειας. Πρέπει να βγεις στο δάσος να ζήσεις με τους λύκους, να βυζάξεις από την λύκαινα, να γίνεις λύκος και όταν επιστρέψεις στο δωμάτιο δεν θα είσαι ο ίδιος. Και τότε τα φαντάσματα και οι φοβίες σου, θα εξαφανιστούν γιατί δεν αντέχουν τα αστραφτερά δόντια των λύκων, ούτε τα ουρλιαχτά τους. Η πορεία για την προσωπική ελευθερία είναι μοναχική και επώδυνη, αλλά πρέπει ο καθένας μας να βρει το θάρρος να την κάνει. Είναι πορεία γεμάτη από συγκρούσεις με κοινωνικά στερεότυπα που έχουν «εφευρεθεί» για να περιορίζουν την ελευθερία μας, να ποδηγετούν την βούληση μας και τους πόθους μας, να ορίζουν κανόνες και πλαίσια που καταδυναστεύουν την ζωή μας. Για να καταχτηθεί η ελευθερία, η προσωπική ελευθερία και η αυτογνωσία, πρέπει να τσαλακωθείς, πρέπει να παλέψεις, πρέπει να ματώσεις. Μόνο έτσι βρίσκουμε τον εαυτό μας και μόνο έτσι καταλαβαίνουμε ότι δεν υπάρχουν όρια στα θέλω μας και στη δύναμη μας. Ο εαυτός μας χτίζεται στην αρένα και όχι στο «ντιβάνι». Το ντιβάνι είναι για χαρτοκοπτική, δεν σμιλεύεις τον χαρακτήρα σου εκεί. Στο αμήχανο ερώτημα που θα σου θέσουν «τι θα έλεγαν 100 άνθρωποι γι’ αυτή την συμπεριφορά», η απάντηση είναι ότι «το 99% θα διαφωνούσε, αλλά εμένα δεν με αφορά το 99%, αλλά το 1%». Όχι γιατί θέλω από κόμπλεξ να είμαι ή να δείχνω διαφορετικός, αλλά γιατί θέλω να ζήσω διαφορετικά. Η άποψη του 99% είναι απόρροια ή εδράζεται πιο σωστά, στα στερεότυπα των εξουσιαστικών μηχανισμών του συστήματος που θέλει να καταδυναστεύει τις ζωές των ανθρώπων και τους ποδηγετεί και κατευθύνει σε συγκεκριμένες συμπεριφορές. Το σύστημα θέλει να ελέγχει τις ζωές των ανθρώπων, εγώ όμως επιλέγω να ζω διαφορετικά, δηλαδή ελεύθερα. Δεν μπαίνω στο ψευτοδίλημμα ποιο είναι το σωστό ή το λάθος, ποιος έχει δίκιο ή άδικο. Αυτό είναι ψευτοδίλημμα. Το πραγματικό δίλημμα είναι, ποιος είναι ελεύθερος και ποιος όχι. Εγώ επιλέγω να είμαι το «ελαττωματικό» προϊόν της βιομηχανικής παραγωγής. Δεν μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι ζεις αντισυμβατικά, αλλά να επικαλείσαι στην επιχειρηματολογία σου την άποψη του 99% η οποία συνάδει με την αναπαραγωγή και διαιώνιση συγκεκριμένων κοινωνικών συμπεριφορικών χαρακτηριστικών, που απορρέουν από τα κυρίαρχα κοινωνικά στερεότυπα μιας άκρως συντηρητικής κοινωνίας. Είναι προφανής η αντινομία, που αποσαθρώνει, την έτσι και αλλιώς, έωλη επιχειρηματολογία. Γι’ αυτό ισχυρίζομαι ότι η στατιστική είναι «απάτη» γιατί δε λέει την αλήθεια και γιατί είναι «εργαλείο» του συστήματος, για να παράγει ομοιόμορφα ανθρωπάκια, ακούνητα, αμίλητα, υποταγμένα και φοβισμένα στα «θέλω» του και στις βουλές του. Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό". Κάναμε το σώμα μας και την ψυχή μας, ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. Άλλωστε σε αυτή τη ζωή είμαστε οι επιλογές μας και επιλέγω όπως λέει ο Αλμπέρ Καμύ να είμαι ελεύθερος και αληθινός. Άλλος είναι Ταύρος και άλλος ψάρι, που φοβάται να γίνει καρχαρίας. Άλλος γίνεται «Ήλιος» που ζεσταίνει τους γύρω του και ζεματάει όσους τον επιβουλεύονται και άλλος λιώνει κοντά σε έναν «Ήλιο». Έχει μεγάλη αξία, στα τελευταία 12¨ δευτερόλεπτα όταν περάσει από μπροστά μας το φιλμ της ζωής μας πριν «φύγουμε», να νιώσουμε την ικανοποίηση ότι ζήσαμε ελεύθεροι, έτσι όπως γουστάραμε και όχι έτσι όπως μας το επέβαλλαν οι συνθήκες και το σύστημα.

Σελίδα 9 από 52