You are here: Αποψεις

ΓΙΑΤΙ ΛΕΜΕ ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΑπό την αρχή και με τον τίτλο αυτού του σημειώματος έχω καταστήσει σαφή την θέση μου, σχετικά με την συζήτηση που έχει ανοίξει, για τα εάν θα έπρεπε η Κέρκυρα και ο Δήμος Κέρκυρας να τολμήσουν τον εγχείρημα και να θέσουν υποψηφιότητα για τον θεσμό της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας για το 2021. Η αλήθεια είναι ότι έχει αρχίσει μια συζήτηση για το εάν θα έπρεπε να μπούμε σε αυτή την «κούρσα» με τις υπόλοιπες ανταγωνίστριες πόλεις, που αριθμούν 14-15 περίπου. Και επίσης αλήθεια είναι, ότι υπάρχουν επιχειρήματα, ένθεν και ένθεν. Άλλα σοβαρά και τεκμηριωμένα, αλλά τα οποία εμπίπτουν στην σφαίρα του μεταφυσικού και επίσης άλλα τα οποία εξηγούνται με την συνδρομή άλλων επιστημονικών κλάδων. Είναι αλήθεια τέλος πάντων ότι, μας «τρελαινόμαστε» να γκρινιάζουμε, γιατί να γίνει αυτό έτσι και δεν έγινε έτσι, για να χαλάσουμε χρήματα για τον Πολιτισμό ενώ υπάρχουν άλλες ανάγκες όπως το οδικό δίκτυο, γιατί το ένα, γιατί το άλλο. Είμαστε όλοι και αυτή είναι η ομορφιά της δημοκρατίας, «προπονητές της κερκίδας». Ας καταθέσω και εγώ την άποψη μου, την οποία θα προσπαθήσω να την τεκμηριώσω, όσο μπορώ, με την ελπίδα, ακόμα και όσοι διαφωνούν, κυρίως μάλλον όσοι διαφωνούν, να βρουν ένα πεδίο εποικοδομητικού διαλόγου. Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η υποψηφιότητα και η διεκδίκηση του τίτλου της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, η Κέρκυρα έπρεπε να την είχε συμβεί πολύ νωρίτερα. Γιατί; Γιατί επί της ουσίας η Κέρκυρα είναι ή μπορεί να είναι Πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, υπό την έννοια ότι το πολιτιστικό της και ιστορικό της απόθεμα έχει Ευρωπαϊκή αναφορά. Δεν θα απαριθμήσω αυτές τις αναφορές και τις πολιτιστικές σχέσεις που συνδέουν τη Κέρκυρα με την Ευρώπη, γιατί όπως αντιλαμβάνεστε δεν επαρκή ο χώρος και προφανώς χρειάζεται μια εμπεριστατωμένη με επιστημονική μεθοδολογία αναφορά. Αρκεί να αναφέρω ότι Λιστόν διαθέτουμε εμείς και μόνο ακόμα 5 Ευρωπαϊκές πόλεις, να αναφέρω ότι το Σαν Τζάκομο φιλοξένησε όλες τις μεγάλες παραστάσεις και τους μεγάλους θεατρικούς συγγραφείς και μουσικούς της εποχής, ότι Κερκυραίοι μουσικοί όπως ο Σαμάρας και ο Μάντζαρος είναι αναγνωρισμένοι στην Ιταλία και στην Ευρώπη και δεν είναι τυχαίο ότι την περασμένη άνοιξη, το Μουσείο Βέρντι στο Μιλάνο, τους τίμησε σε ειδική εκδήλωση αφιέρωμα σε αυτούς. Έχει αναπτυχθεί μια σοβαρή ένσταση για τις ανύπαρκτες ή υποβαθμισμένες πολιτιστικές υποδομές που διαθέτει η Κέρκυρα και έχει διατυπωθεί ο φόβος ή αν θέλετε η απορία «πως θα πάμε να διεκδικήσουμε τον τίτλο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης με αυτό το Δημοτικό Θέατρο;». Αυτό που στα μάτια μας εμφανίζεται ως μειονέκτημα, είναι και το πλεονέκτημα μας. Γιατί; Γιατί πάντα επιλέγονται πόλεις όχι αυτές που έχουν λυμένα αυτά τα προβλήματα, αλλά αυτές, που με βάση τα κριτήρια της Επιτροπής, έχουν τις προϋποθέσεις και με την δημιουργία κατάλληλων υποδομών, θα πάνε την υπόθεση του πολιτισμού ένα βήμα παρακάτω. Εδώ υπεισέρχεται και η μεθοδολογία που ακολουθείται για την ανάδειξη της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, κάτι στους περισσότερους από εμάς άγνωστο πεδίο. Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, δε θα γίνει αυτή η πόλη που διαθέτει τα μεγαλύτερα και καλύτερα θέατρα και πολιτιστικές υποδομές, αλλά εκείνη που μπορεί να δημιουργήσει μαζί με τις υποδομές, ένα νέο πολιτιστικό προϊόν και μια νέα πολιτιστική ταυτότητα. Αυτή που θα μετουσιώσει το πολιτιστικό της απόθεμα, σε αναπτυξιακό μοντέλο και θα συμβάλει στην ανάδειξη όλων των πολιτιστικών δυνάμεων και πλεονεκτημάτων που διαθέτει. Θα δεχθώ ότι όντως, αργήσαμε να ξεκινήσουμε αυτή την προσπάθεια, θα δεχθώ επίσης τις ενστάσεις για την εκδήλωση στο πλαίσιο της οποίας έγινε η επίσημη ανακήρυξη της υποψηφιότητας της Κέρκυρας σε διεκδικήτρια του τίτλου της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας, αλλά όλα αυτά δεν παίζουν ρόλο στο θέμα της διεκδίκησης αφού άλλα είναι τα κριτήρια τα τεχνοκρατικά της αρμόδιας επιτροπής, η οποία αποτελείται από 10 Ευρωπαίους και δύο Έλληνες του Υπουργείου Πολιτισμού και η έδρα της είναι στις Βρυξέλες. Γι’ αυτό λέω ΝΑΙ στην διεκδίκηση του τίτλου και να μην ξεχνάμε ότι κανένας αγώνας δεν χάθηκε, παρά μόνο αυτός που δεν δόθηκε.

ΑΔΗΡΙΤΗ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΜε τον κίνδυνο να με ψέξουν δημόσια, ότι πέφτω στην παγίδα της επανάληψης, οφείλω να μεταφέρω τις σκέψεις και τα όσα συνέβησαν στην διεθνή τουριστική έκθεση του Λονδίνου την φημισμένη World Travel Market, μια από τις σημαντικότερες διεθνείς εκθέσεις του κόσμου και σίγουρα της Ευρώπης. Για μια ακόμα φορά επιστρέφω από το Λονδίνο με ανάμεικτα συναισθήματα και με ένα πελώριο «γιατί», το οποίο σχετίζεται με τη δική μας παρουσία, τόσο ως Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, όσο και της Κέρκυρας, που αφορά το Δήμο, σε σύγκριση με την εικόνα που παρουσίασαν οι ανταγωνιστές μας, κυρίως του εσωτερικού, με τους οποίους η σύγκριση είναι δίκαιη, γιατί με τους ανταγωνιστικούς προορισμούς του εξωτερικού μιλάμε για άλλα μεγέθη και οικονομικά και τεχνογνωσίας. Χωρίς την παραμικρή διάθεση να υποβαθμίσω ή να μηδενίσω τις προσπάθειες, όσων είχαν την ευθύνη της παρουσίας μας στη συγκεκριμένη έκθεση, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, είναι σημαντική για τον δικό μας τουριστικό προορισμό, αφού σχεδόν το 50% των επισκεπτών μας προέρχονται από τη Μεγάλη Βρετανία, η παρουσία μας, πιο συγκεκριμένα η εικόνα που παρουσίαζε το περίπτερο μας σε σύγκριση με την εικόνα των περιπτέρων των άλλων ανταγωνιστικών προορισμών, σαφώς υπολειπόταν κατά πολύ. Σίγουρα ήταν βελτιωμένη η παρουσία μας, με το αυτόνομο περίπτερο σε σχέση με την εικόνα που παρουσιάσαμε πέρσι με τα 4 γραφεία και χωρίς την ονομασία των νησιών μας, αλλά σε καμία περίπτωση η εικόνα αυτή δεν ταιριάζει στο μέγεθος, την αξία και το brand name που διαθέτουν οι τουριστικοί μας προορισμοί. Τηρουμένων των αναλογιών ήταν πολύ υποδεέστερη από την αξία και τη φήμη που διαθέτουν στο διεθνές τουριστικό γίγνεσθαι οι προορισμοί μας. Και στέκομαι στην εικόνα του περιπτέρου, χωρίς να υπεισέρχομαι σε άλλες λεπτομέρειες που σχετίζονται με διάφορες άλλες ενέργειες, δράσεις και προωθητικές πρωτοβουλίες για την προβολή του τουριστικού προορισμού. Σίγουρα εκεί είχαν γίνει κάποιες προσπάθειες και προετοιμασία, αλλά και πάλι τις εντυπώσεις έκλεψαν οι «ανταγωνιστές» μας του Νοτίου Αιγαίου, οι οποίοι εμπνεύστηκαν μια πρωτότυπη ενέργεια, προβάλλοντας σε video wall στην είσοδο του ExCel, τα νησιά τους. Από την είσοδο από την οποία πέρασαν όλο αυτό το 4ημερο χιλιάδες επισκέπτες. Βεβαίως οφείλω να αναγνωρίσω ότι η παρουσία σε μια έκθεση είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, μεταξύ των οποίων και των οικονομικών δυνατοτήτων που διαθέτει η κάθε περιοχή, ο κάθε τουριστικός προορισμός και η κάθε Περιφέρεια ή Δήμος. Οφείλω επίσης να αναγνωρίσω ότι άλλοι τουριστικοί προορισμοί, προβάλλονται και με την οικονομική συνεισφορά των επαγγελματιών του τουρισμού, οι οποίοι εισπράττουν τα άμεσα οφέλη. Όμως και η Περιφέρεια μας, τουλάχιστον έτσι όπως έχει δηλώσει ο πρώην Περιφερειάρχης Σπύρος Σπύρου, είχε στη διάθεση της ένα ποσό από το ΕΣΠΑ το οποίο άγγιζε τις 700.000 ευρώ, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο. Συμπερασματικά, προφανώς είχαμε βελτιωμένη παρουσία σε σχέση με πέρσι, αλλά πρέπει να δουλέψουμε αρκετά, με συνέπεια, με επιμονή, με μεθοδικότητα, με στόχευση και πάνω απ’ όλα με αγαστή συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων του τουρισμού, για να φθάσουμε σε ένα επίπεδο αντάξιο της φήμης των τουριστικών μας προορισμών και σίγουρα τότε θα είμαστε ανταγωνιστικοί με τους «ανταγωνιστές» μας. Και να κλείσω με μια ευχάριστη είδηση που προσέθεσε, το ανάμικτο στα συναισθήματα μου, που είχαν πάρει την κατιούσα από την παρουσία μας, αλλά αφήνει νότα αισιοδοξίας, είναι οι προβλέψεις για την άνοδο του τουριστικού κύματος την ερχόμενη τουριστική περίοδο.

ΟΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΕΥΧΗ, ΟΥΤΕ ΚΑΤΑΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΑμέσως μετά τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου επανήλθε στην επικαιρότητα η μεγάλη συζήτηση για τις ιδιωτικοποιήσεις και μάλιστα η ιδιωτικοποίηση ή παραχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, αλλά και η ιδιωτικοποίηση των λιμανιών. Γενικότερα όμως φαίνεται η κυβέρνηση να είναι υποχρεωμένη, με βάση την συμφωνία που υπόγραψε, να προχωρήσει στις ιδιωτικοποιήσεις, με τις οποίες όμως δείχνει να μην συμφωνεί. Χωρίς όμως τις ιδιωτικοποιήσεις πως θα έρθει η ανάπτυξη που επαγγέλλεται η Κυβέρνηση; Πως θα εισρεύσει χρήμα στη χώρα, πως θα γίνει η επανεκκίνηση της οικονομίας, πως θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας; Προεκλογικά ο κ. Τσίπρας ανακοίνωνε ότι το νέο ΤΑΙΠΕΔ θα έχει ως στόχο την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας και όχι την άμεση πώλησή της. Μετεκλογικά ο υπουργός Ενέργειας Π. Σκουρλέτης δηλώνει ότι πρέπει να διατηρηθεί ο κρατικός χαρακτήρας της ΔΕΗ, αντίθετα με τις επιταγές του μνημονίου, ενώ στο υπουργείο Ναυτιλίας παραμένει ο κ. Δρίτσας, που είναι αντίθετος με την ιδιωτικοποίηση του λιμένος Πειραιώς. Και ο κύριος Σπίρτζης, ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, δηλώνει στο Corfutvότι δεν πιστεύουμε στις ιδιωτικοποιήσεις και στην παραχώρηση των αεροδρομίων, αλλά αυτή η παραχώρηση θα προχωρήσει. Και πρέπει να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση ή πιο σωστά η παραχώρηση των αεροδρομίων, για να αλλάξει η εικόνα τους και να βελτιωθεί η λειτουργία τους. Υπάρχουν πολλές ενστάσεις για το εάν θα προσφέρει η παραχώρηση των αεροδρομίων και δη του αεροδρομίου της Κέρκυρας στον τουρισμό, αλλά υπάρχει όμως και ο αντίλογος. Η Fraport, που μπορεί να είναι ημικρατική επιχείρηση, αλλά λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και αποσκοπεί στο κέρδος, ίσως συμβάλει αποφασιστικά στην αύξηση τουριστών από τη Γερμανία και την Αυστρία και γενικότερα από τη κεντρική Ευρώπη, εκεί που σύμφωνα με τα φετινά στοιχεία, αλλά και τα περσινά, πάσχουμε. Είναι η αχίλλειος πτέρνα μας, σε σχέση με τις αυξήσεις των αφίξεων από τη Μεγάλη Βρετανία. Αν δεν ξεμπλοκαριστούν άμεσα οι ιδιωτικοποιήσεις και δεν μετριαστεί η φορολογία, η ελληνική οικονομία θα μείνει παγιδευμένη σε χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και ευημερίας. Την ώρα που ο κόσμος στενάζει, η κυβέρνηση αδυνατεί να αντιληφθεί ότι διά της λιτότητας δεν μπορεί να υπάρξει πραγματική ανάπτυξη. Πρόκειται για συνταγή που δοκιμάστηκε και απέτυχε. Δυστυχώς όμως όχι μόνο δεν προτίθεται να εγκαταλείψει τις πολιτικές λιτότητας, αλλά δεσμεύεται ότι η μνημονιακή πολιτική των αιματηρών περικοπών της μείωσης των μισθών και της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους θα συνεχιστεί και μετά την επίσημη λήξη του μνημονίου. Αναρωτιέμαι λοιπόν ποιος θα φέρει την ανάπτυξη. Οι Τράπεζες με τα πιο ψηλά επιτόκια στην Ευρώπη οι οποίες αρνούνται να δανείσουν την οικονομία; Οι ανύπαρκτες ξένες επενδύσεις και τα περιορισμένα αναπτυξιακά κονδύλια του κράτους; Ή οι ιδιωτικοποιήσεις; Γίνεται να πανηγυρίζεις για ανάπτυξη και την ίδια στιγμή να βγάζεις στον τελάλη κρατική γη; Δυστυχώς για τον τόπο, αυτή η Κυβέρνηση δηλώνει απερίφραστα ότι θα επιμείνει μνημονιακά ακόμα και μετά το μνημόνιο. Αυτή η κυβέρνηση επέλεξε να είναι αρεστή στην Τρόικα παρά χρήσιμη για την κοινωνία. Η δημοσιονομική εξυγίανση λύγισε τη μεσαία τάξη, γονάτισε τους έσχατους. Περίπου δύο εκατομμύρια πολίτες που απασχολούνται στον ιδιωτικό τομέα προσπαθούν να ζήσουν τα άλλα οκτώ εκατομμύρια. Είναι αδύνατον. Εκτός των άλλων δε, ούτε το κράτος ούτε οι τράπεζες μπορούν να δανειστούν από τις αγορές. Εχουμε νομίζω αρκετά επιχειρήματα για την ανάγκη μιας νέας πολιτικής, μιας νέας συμφωνίας που θα επιτρέπει πιο γρήγορη ανάπτυξη.

ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΥΞΗΣΗ ΠΙΣΤΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο Δ. ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΔυο από τα κορυφαία θέματα της επικαιρότητας και σε τοπικό επίπεδο είναι τα οξυμένα προβλήματα που καταγράφονται στο χώρο της δημόσιας υγείας και της δημόσιας εκπαίδευσης, που έχουν ως αποτέλεσμα την υπολειτουργία τους σε σημαντικό και πρωτόγνωρο βαθμό. Στην τομέα της υγείας κινδυνεύει να κλείσει η παιδιατρική κλινική του μοναδικού δευτεροβάθμιου νοσηλευτικού ιδρύματος του νησιού μας, του Γενικού Νοσοκομείου Κέρκυρας, εξ αιτίας της υποστελέχωσης, κυρίως σε γιατρούς, σε παιδιάτρους για την ακρίβεια. Και δεν είναι βεβαίως μόνο η παιδιατρική κλινική αλλά και άλλες κλινικές και τμήματα του νοσοκομείου λειτουργούν στο «κόκκινο», όπως η μονάδα τεχνητού νεφρού λόγω έλλειψης γιατρών, το ΤΕΠ, το τμήμα επειγόντων περιστατικών και το μεγαλύτερο πρόβλημα θα δημιουργηθεί στο τέλος του έτους, όταν αποχωρήσει η ογκολόγος, με συνέπεια, οι Κερκυραίοι ασθενείς να αναγκάζονται για τις χημειοθεραπείες να μεταβαίνουν στα Γιάννενα. Επίσης μεγάλο πρόβλημα το οποίο δεν έχει αναδειχθεί, όσο θα έπρεπε, είναι τα τεράστια προβλήματα, λόγω έλλειψης γιατρών, στην Ψυχιατρική κλινική, που και αυτή κινδυνεύει με λουκέτο. Και δεν είναι μόνο η έλλειψη γιατρών σοβαρό πρόβλημα, είναι επίσης η έλλειψη νοσηλευτών, αλλά και αναλώσιμων από αντιδραστήρια έως μαξιλαροθήκες!!! Είναι ενδεικτικό ότι πριν την μετεγκατάσταση στο νέο Νοσοκομείο, στο παλαιό το οποίο ήταν έκτασης 9,5 τετραγωνικών μέτρων εργαζόταν 450 με 500 γιατροί, νοσηλευτές και διοικητικό προσωπικό και σήμερα στο νέο νοσοκομείο έκτασης 33.500 τ.μ εργάζονται περίπου 280 εργαζόμενοι. Όλες αυτές οι λύσεις που δρομολογούνται είναι απλώς, «μπαλώματα» για να μην καταρρεύσει τελείως το σύστημα. Εάν δεν γίνουν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού και μάλιστα «γενναίες» δεν πρόκειται να λειτουργήσει με επάρκεια και με ασφάλεια το Νοσοκομείο μας. Αλλά στην εποχή του Δ.Ν.Τ πώς να γίνουν προσλήψεις 300 ή 400 ατόμων για να μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι λειτουργεί το νοσοκομείο με το μισό προσωπικό που προβλέπει ο Οργανισμός του. Ο οποίος Οργανισμός που έχει εγκριθεί από το αρμόδιο Υπουργείο, τα συναρμόδια πιο σωστά, προβλέπει περίπου 960 θέσεις μονίμων. Και το Νοσοκομείο μας λειτουργεί με επικουρικούς, τους οποίους πληρώνει από τον προϋπολογισμό του, ο οποίος είναι μειωμένος, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, κατά το 1/3. Από 30 περίπου εκατομμύρια ευρώ, έχει φθάσει στα 10 εκατομμύρια ευρώ. Ο καθένας μας μπορεί να αντιληφθεί ότι χωρίς αύξηση πιστώσεων δεν μπορούν να λυθούν αποτελεσματικά τα προλήματα λειτουργίας του Νοσοκομείου μας. Όπως και ο καθένας μας αντιλαμβάνεται ότι έχουν γίνει και λάθος χειρισμοί κατά το παρελθόν, όταν ακόμα υπήρχαν οι δυνατότητες να καλυφθούν με μόνιμο προσωπικό οι ελλείψεις, κάτι που δεν έγινε. Την ίδια κατάσταση περίπου, συναντά κάποιος και στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης. Ένα μήνα και κάτι μέρες μετά την έναρξη της νέας σχολικής περιόδου, τα κενά σε εκπαιδευτικούς, τόσο στη πρωτοβάθμια, όσο και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι τεράστια, με αποτέλεσμα κάποια σχολεία να υπολειτουργούν. Δεν ακουμπώ καθόλου το θέμα των άλλων προβλημάτων που συναντά κάποιος, ο τρίτος ο αντικειμενικός παρατηρητής, στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως οι σχολικές υποδομές και η ανάγκη τόσο για ανέγερση νέων σχολικών μονάδων, κυρίως στην πόλη, όσο και οι αναγκαίες παρεμβάσεις που πρέπει να γίνουν.

ΣΠΑΣΑΜΕ ΤΑ ΡΕΚΟΡ ΣΤΙΣ ΑΦΙΞΕΙΣ, ΜΕ ΜΙΣΟΑΔΕΙΑ ΤΑΜΕΙΑ . ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΚαι όμως παρά τις αντίξοες συνθήκες και το «εχθρικό» περιβάλλον για την τουριστική οικονομία με το ασταθές και αβέβαιο πολιτικό περιβάλλον εξ αιτίας των πολιτικών εξελίξεων, με τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές μας, με το δημοψήφισμα, τα capital controls και λίγο αργότερα με τις εθνικές εκλογές, ο ελληνικός τουρισμός έσπασε φέτος το ρεκόρ αφίξεων. Κατ΄ αντιστοιχία και στη Κέρκυρα σπάσαμε τα ρεκόρ στις αφίξεις, ξεπερνώντας το περσινό 1 εκατομμύριο και μάλιστα σε μια χρονιά που η πτώση από τη Ρωσική αγορά άγγιξε το 60% και μετά από πολλά χρόνια σπάσαμε το φράγμα των 400.000 αφίξεων από τη Μεγάλη Βρετανία, χωρίς βέβαια να σπάσουμε το ρεκόρ που κρατά ακόμα από το μακρινό 2002 όταν είχαν έρθει στο νησί μας πάνω από 500.000 Βρετανοί. Και ενώ στις αφίξεις πήγαμε καλά, στο άλλο κρίσιμο μέγεθος, που λαμβάνεται ως κριτήριο για το εάν μια χρονιά στον τουρισμό πήγε καλά ή όχι, δηλαδή στους τζίρους εκεί υστερήσαμε, χωρίς να υπάρχουν επίσημα στοιχεία. Τουλάχιστον υστερήσαμε, μακροσκοπικά με βάση την άποψη των συμπολιτών μας οι οποίοι ασχολούνται άμεσα ή έμμεσα με τον τουρισμό. Θα περιμένουμε βεβαίως να δούμε και τα επίσημα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος για να διαμορφώσουμε άποψη, αν και η αλήθεια είναι ότι ο σφυγμός της αγοράς, τουλάχιστον στην αγορά της Κέρκυρας είναι δεδομένος και έχω την αίσθηση ότι ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Σίγουρα η τουριστική βιομηχανία παράγει πλούτο, το ζητούμενο είναι αυτός ο πλούτος να διαχέεται σε όλες τις επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες, σε όλη δηλαδή την διαστρωμάτωση, βεβαίως με αναλογικό τρόπο. Σε κάθε περίπτωση, φρονώ, ότι δεν θα πρέπει να μας αποπροσανατολίζει ο ενθουσιασμός που δημιουργείται από τα ρεκόρ αφίξεων, το αντίθετο μάλιστα να είμαστε προσγειωμένοι στην ζώσα πραγματικότητα, έτσι όπως τη βιώνουμε στην καθημερινότητα μας, αφού μέρος της «εικόνας» εισπράττουν και οι επισκέπτες μας. Και επίσης, οφείλουμε επιτέλους με ορθολογικό τρόπο και με ενδελεχή επιμονή και τεχνοκρατική μεθοδολογία να προσεγγίσουμε το κεφάλαιο του τουρισμού. Να καταγραφούν οι στρεβλώσεις και οι αιτίες των στρεβλώσεων αυτών, οπότε θα πρέπει να απαλειφθούν και στη συνέχεια να επικαιροποιήσουμε ένα νέο τουριστικό και σύγχρονο προϊόν, σε στέρεες βάσεις, που να του εξασφαλίζει προοπτική και αναπτυξιακή δυναμική. Καλά τα ρεκόρ, καλές οι αφίξεις, αλλά δεν θα πρέπει να μας «τυφλώνουν», πρέπει να δούμε την συνολική εικόνα του κερκυραϊκού τουρισμού. Που βρισκόμαστε σήμερα και που θέλουμε να φθάσουμε. Πόσοι τουρίστες μπορούν να φθάσουν στο αεροδρόμιο Ιωάννης Καποδίστριας; Τι πρέπει να γίνει, ποιες κινήσεις επιβάλλονται να γίνουν, για να αυξηθεί ο αριθμός των αφικνούμενων τουριστών; Πόσους τουρίστες μπορούν να φιλοξενήσουν τα ξενοδοχεία του νησιού μας και πόσους τα καταλύματα; Πως θα γίνει η μετάβαση σε ένα ανώτερο επίπεδο; Πως θα προσελκύσουμε τουριστικές επενδύσεις στο νησί μας; Τι στρατηγική έχουμε για την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου; Ποιες θεματικές μορφές τουρισμού μπορούμε να αναπτύξουμε; Διαθέτουμε τις ανάλογες υποδομές; Πως θα δημιουργήσουμε το κατάλληλο πλέγμα για την ανάπτυξη των υποδομών αυτών; Πως προβάλουμε τον τουριστικό μας προορισμό και το τουριστικό μας προϊόν; Είναι ερωτήματα που ζητούν εναγωνίως απαντήσεις τεκμηριωμένες και πειστικές, για να είμαστε σίγουροι ότι μπορούμε να κοιτάζουμε το μέλλον με αισιοδοξία. Καλά τα ρεκόρ, αλλά δεν φθάνουν.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΕΛΠΙΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΑποτελεί γενικευμένη διαπίστωση ότι σε τοπικό επίπεδο ζούμε την εποχή όπου ο τόπος μας αντιμετωπίζει τα περισσότερα προβλήματα σε οξυμένη κατάσταση και η υστέρηση σε σχέση με το παρελθόν του αλλά και με την ανάπτυξη που παρουσιάζουν αντίστοιχες περιοχές της χώρας μας είναι εμφανής. Οι λόγοι που έχουμε περιέλθει σε αυτή την κατάσταση, που είναι χρόνια, είναι αρκετοί και σχετίζονται τόσο σε αντικειμενικές αδυναμίες, όσο και σε υποκειμενικές ευθύνες όσων διαχειρίστηκαν από θέσεις ευθύνης και εξουσίας, διαφόρων επιπέδων, τα τελευταία χρόνια, τον τόπο μας. Σε όλα αυτά όμως πρέπει να μπει ένα τέλος, μια κόκκινη γραμμή ή εάν θέλετε, μια γραμμή επανεκκίνησης, για να αρχίσει να αναστρέφεται αργά αλλά σταθερά και με μεθοδικότητα το διαμορφωμένο αρνητικό περιβάλλον, το οποίο όλοι μας κατηγορούμε, αλλά δεν κάνουμε κάτι, ο καθείς εφ’ ω ετάχθη, για να αναστραφεί και κυρίως να απαλειφθεί. Για να αρχίσει αυτή όμως η περίοδος όπου θα μπει τέλος στην κατιούσα πορεία του τόπου μας και θα αρχίσει η αναπτυξιακή διαδικασία, οφείλουν γίνουν και οφείλουμε να κάνουμε πολλά και κυρίως να αρχίσουμε να αλλάζουμε εμείς αντίληψη, είτε ως πολίτες, είτε ως διαχειριστές της τοπικής ιστορίας. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, βασική προϋπόθεση και αν δεν ακολουθήσουμε συγκεκριμένη μεθοδολογία αναπτυξιακής διαδικασίας, τότε δεν υπάρχει ελπίς. Θα επιχειρήσω να φέρω ένα δυο παραδείγματα, ώστε να γίνει περισσότερο κατανοητό και απτό αυτό που θέλω να πω. Το τελευταίο χρονικό διάστημα, έχουν καταγραφεί τεράστια προβλήματα στη λειτουργία των βιολογικών σταθμών του νησιού. Συγκεκριμένα ο Βιολογικός σταθμός στις Μπενίτσες, που είναι μια κατ’ εξοχήν τουριστική περιοχή υπολειτουργεί με αποτέλεσμα, το καλοκαίρι τα λύματα να πέφτουν στη θάλασσα και να διαμαρτύρονται κάτοικοι και τουρίστες. Ο Βιολογικός σταθμός των Κοινοπιαστών επίσης υπολειτουργεί, με αποτέλεσμα και εδώ να καταγράφονται έντονες διαμαρτυρίες των κατοίκων για τις οσμές που εκλύονται αλλά και για τους κινδύνους που ελλοχεύουν για τη δημόσια υγεία. Ο Βιολογικός σταθμός στον Σκάφωνα, όπου θα έπρεπε ήδη να λειτουργεί και να καλύπτει τις ανάγκες των περιοχών των Συναράδων και Πέλεκα αλλά και μέρος του οικισμού του Αγίου Ιωάννη και μάλιστα των εργατικών κατοικιών, βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη. Τα ίδια με τον Βιολογικό σταθμό στο Σιδάρι, με αποτέλεσμα εδώ οι κάτοικοι των Καρουσάδων να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις. Αντί λοιπόν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να ενημερώσουν κατ’ αρχήν τους κατοίκους και παράλληλα να προχωρήσουν στην επίλυση αυτών των οξυμένων προβλημάτων, το αποφεύγουν πεισματικά. Πρώτη φορά μια δημοτική αρχή, αγνοεί τόσο προκλητικά και επιδεικτικά, την αγωνία και τα προβλήματα των κατοίκων. Και δεν φταίει για όλα ο Δήμαρχος προσωπικά, αλλά έχει την ευθύνη, όπου διαπιστώνει δυσλειτουργίες να παρεμβαίνει. Ένα ακόμα παράδειγμα της κατεστημένης αντίληψης που μας έχει οδηγήσει εδώ, είναι η προσπάθεια διάσωσης, αναστήλωσης και ανάδειξης του καμπαναριού της Ανουντσιάτα, το οποίο καμπαναριό είναι ότι απέμεινε από το ομώνυμο μοναστήρι το οποίο κατεδαφίσαμε εμείς, συνδέεται με ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα, με την ναυμαχία της Ναυπάκτου. Επειδή λοιπόν οι προσπάθειες για την αναστήλωση του, που ήταν χρόνια αίτημα, ευοδώθηκαν από την πρώην Υφυπουργό Πολιτισμού Άντζελα Γκερέκου, κάποιοι για να μην πιστωθεί το έργο στη Γκερέκου, δεν θα πω ότι το «μποϋκοτάρουν», αλλά σίγουρα δεν το προωθούν, με εμφανή πλέον τον κίνδυνο να καταρρεύσει. Και ενώ υπάρχει εξασφαλισμένη χρηματοδότηση. Αυτά και άλλα πολλά μας έχουν οδηγήσει στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Αν δεν αλλάξουμε εμείς, πολύ φοβάμαι ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν προς το καλύτερο και τα πράγματα στον τόπο μας.

COPY PASTE ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. ΣΤΑΜΑΤΑΜΕ ΝΑ ΤΑ ΑΝΑΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ; ΓΡΑΦΕΙ Ο Δ. ΜΑΜΑΛΟΣ

E-mail Εκτύπωση PDF
altΣτο προηγούμενο σημείωμα μου, με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Τουρισμού, επικρίθηκα από διαδικτυακό φίλο, ότι κάνω copy paste και αναπαράγω κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια. Η «επίπληξη» αυτή, με έβαλε στη διλημματική κατάσταση, αν θα πρέπει να αναφερόμαστε και να αναδεικνύουμε μέσα από τη δημοσιογραφική έρευνα, το δημοσιογραφικό σχολιασμό και από το ρεπορτάζ, όλα αυτά τα προβλήματα, που σχετίζονται τόσο με τις κοινωνικές υποδομές, όσο και με την κατεστημένη αντίληψη, απόρροια της οποίας είναι η στασιμότητα και σε αρκετές περιπτώσεις η υποβάθμιση του τόπου μας ή θα πρέπει να συνεχίσουμε τα copy paste σχόλια και αρθρογραφία. Ε λοιπόν παρακάμπτω το κίνητρο του σχολίου, πιστεύοντας ότι είναι καλοπροαίρετο και στέκομαι στην ουσία. Η οποία ουσία, δικαιώνει το περιεχόμενο του σχολίου, αλλά αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την αναγκαιότητα, της επιμονής να στηλιτεύουμε τους αργούς ρυθμούς ανάπτυξης του τόπου μας και της εποικοδομητικής κριτικής. Άλλωστε αποτελεί γενικευμένη διαπίστωση ότι το αποτέλεσμα και το «προϊόν» της πολιτικής πράξης στο νησί, σε ζητήματα υποδομών και όχι μόνο, υπολείπεται κατά πολύ, τόσο των προσδοκιών των πολιτών, όσο και των αναγκών του τόπου και των κατοίκων του και υπολείπεται σαφώς, συγκρινόμενο με το βαθμό ανάπτυξης άλλων περιοχών της χώρας μας, με σαφώς λιγότερα συγκριτικά πλεονεκτήματα από τα πλεονεκτήματα που διαθέτει ο τόπος μας. Αλλά γιατί έχουμε φθάσει σε αυτό το αποτέλεσμα; Γιατί η κάποτε κραταιά Κέρκυρα, ναυαρχίδα του Ελληνικού τουρισμού, κατάντησε … κορίτο και προκαλεί την θλίψη των κατοίκων και την λύπηση των επισκεπτών, όταν την συγκρίνουν με το ένδοξο παρελθόν της και με άλλες περιοχές της χώρας; Η απλοϊκή εξήγηση ότι «φταίνε οι εκάστοτε τοπικές εξουσίες» ή ότι «φταίει το αθηνοκεντρικό κράτος», νομίζω ότι δεν φωτίζει ολιστικά την αλήθεια. Ούτε βεβαίως οι μονοσήμαντες, μονοεπίπεδες και επιδερμικές αναλύσεις του τύπου «φταίει η γραφειοκρατία ή η οικονομική κρίση» για την καθυστέρηση των έργων. Ή ακόμα, ακόμα, κάτι που ακούγεται συχνά, «φταίνε οι μελέτες». Ενδεχομένως σε ένα βαθμό να υπάρχει μια τέτοια ευθύνη, αλλά δεν είναι η αιτία του προβλήματος. Φρονώ ότι το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό και απαιτεί μια ενδελεχή και πολύπλευρη προσέγγιση, απαλλαγμένη από προϊδεάσεις ιδεολογικές, κομματικές ή άλλου είδους, για να αποκαλυφθούν τα πραγματικά αίτια, που έχουν οδηγήσει τον τόπο μας στην υποβάθμιση και στην υστέρηση. Έχω επίσης την αίσθηση ότι κάποιες από τις αιτίες που μας οδήγησαν εδώ, είναι η αποσπασματική διεκδίκηση, οι προσωπικές στρατηγικές, οι ενίοτε κομματικές και πελατειακές σχέσεις, η έλλειψη συνεννόησης και συνεργασίας όλων των εμπλεκομένων φορέων, η έλλειψη στρατηγικού αναπτυξιακού σχεδιασμού και η στρεβλή αντίληψη της υπερίσχυσης του «εγώ», των εκάστοτε αρχόντων, επί του δημοσίου και κοινού συμφέροντος. Copy paste λοιπόν, για τα έργα του ΕΣΠΑ που έγιναν γέφυρα από το Γ! Κ.Π.Σ και τα οποία κινδυνεύουν να χαθούν, copy paste για τα έργα του ΕΣΠΑ που θα γίνουν γέφυρα στο Σ.Ε.Σ, copy paste για το άθλιο οδικό δίκτυο, copy paste για το υδρευτικό και το έργο των Φραγμάτων, copy paste για την αποκομιδή των απορριμμάτων και την ολοκληρωμένη διαχείριση τους, copy paste για το χωροταξικό που δεν έχει γίνει τόσα χρόνια, copy paste για τις παρακάμψεις και για τον άξονα βορρά – νότου, copy paste για τα τουριστικά καταφύγια και ντα λιμάνια που δεν έγιναν και γι’ αυτά που κινδυνεύουμε να χάσουμε, copy paste για το επιχειρηματικό πάρκο, copy paste για το Συνεδριακό κέντρο που δεν έγινε και για πολλά άλλα που δεν έγιναν ή που καθυστερούν να γίνουν. Άρα, έστω copy paste (που στην ουσία δεν ισχύει) και ανάδειξη των προβλημάτων του τόπου μας ή σιωπή;

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ… Ε ΚΑΙ; ΕΜΕΙΣ ΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ «ΚΟΣΜΟ» ΜΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΣε αντίθεση με τη Ρόδο και την Κρήτη, τους δυο άλλους ανταγωνιστικούς τουριστικούς προορισμούς στο εσωτερικό, εμείς φαίνεται ότι ούτε και φέτος θα γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Σεπτεμβρίου. Θα μου πείτε αυτό είναι το ελάχιστο ή εάν θέλετε μια λεπτομέρεια, που σημειολογικά αποκαλύπτει πολλά, σχετικά με το ενδιαφέρον που δείχνουμε στην οικονομική δραστηριότητα που ζει κατά το 80% αμέσως η εμμέσως τον τόπο μας και τους κατοίκους του. Από την άλλη είναι και λίγο υποκριτικό, να κάνουμε γκλαμουριές και εκδηλώσεις και την ίδια στιγμή στο αεροδρόμιο, για παράδειγμα, να καταγράφονται εικόνες, όπως αυτές με τις χαλασμένες τουαλέτες ή με τους όγκους των σκουπιδιών έξω από το Παλάτι. Πέρα όμως από την γκρίνια, γι’ αυτά που δεν κάναμε νομίζω ότι θα πρέπει να σταθούμε στην ουσία, σε αυτά που πρέπει να γίνουν τώρα. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που «πρέπει να γίνουν τώρα», έπρεπε να είχαν γίνει χθες και προχθές, αλλά δεν έχουμε άλλη πολυτέλεια χρονική, να ολιγωρούμε. Οφείλουμε, θεωρώ εγώ, ότι θα πρέπει να ξαναδούμε ολιστικά το πακέτο του τουρισμού από την αρχή. Αυτό το μοντέλο που μας «έζησε» και εν τινί μέτρο μας πλούτισε, σε κάθε περίπτωση όμως μας παρείχε τα απαιτούμενα για να ζήσουμε εμείς και οι οικογένειες μας, εμμέσως ή αμέσως, μας τελείωσε. Ως εδώ ήταν. Ειδικά το μοντέλο του μαζικού τουρισμού, ελάχιστα έχει πλέον να προσφέρει. Περισσότερα αρνητικά παρά θετικά. Αυτό δεν σημαίνει ότι το εγκαταλείπουμε, αλλά ότι στοχεύουμε και στην ανάπτυξη άλλων θεματικών μορφών τουρισμού, που μπορούν να αποτελέσουν εναλλακτικές μορφές και παράλληλα αποτελούν συγκριτικά πλεονεκτήματα, τα οποία μέχρι σήμερα δεν τα έχουμε αξιολογήσει και δεν τα έχουμε αξιοποιήσει αρκούντως. Δυο από αυτά τα πλεονεκτήματα είναι, πάντα κατά την άποψη μου, ο θαλάσσιος τουρισμός και ο πολιτιστικός τουρισμός. Πέρα από τα θετικά που μπορεί να μας προσφέρει ο θαλάσσιος τουρισμός, υπάρχουν και αρνητικά τα οποία θα πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε ως νησιωτική περιοχή. Η επιπλέον δυσκολία που αντιμετωπίζουμε σε όρους προσβασιμότητας, το αυξημένο μεταφορικό κόστος, η εποχικότητα και η ελλιπής σύνδεση με τις ηπειρωτικές περιοχές που επηρεάζει την ελκυστικότητα του τόπου μας όσον αφορά τόσο του επισκέπτες, όσο και αυτούς που εργάζονται στον τουριστικό τομέα. Θα πρέπει λοιπόν να βρεθεί τρόπος βελτίωσης της ακτοπλοϊκής σύνδεσης του νησιού μας ή των νησιών μας ως Περιφέρεια Ιονίων νήσων και να σχεδιάσουμε καινοτόμες τουριστικές στρατηγικές για τα (απομονωμένα) νησιά μας. Θα πρέπει να βελτιώσουμε τις λιμενικές υποδομές όπως το Καφέ Γυαλί, το οποίο έχει μετατραπεί σε … Γεφύρι της Άρτας ή ακόμα τα τουριστικά καταφύγια σε Μπενίτσες και Αλύπα που κινδυνεύουμε να χαθούν, εάν μέχρι τέλος του χρόνους δεν γίνουν οι απαραίτητες ενέργειες και τα αναγκαία συμπληρωματικά έργα. Ο θαλάσσιος τουρισμός είναι συγκριτικό πλεονέκτημα και δεν πρέπει να το αφήσουμε αναξιοποίητο. Υπάρχει βέβαια και ο πολιτιστικός τουρισμός, που όπως λένε συγκεκριμένες μελέτες οι δαπάνες για τον πολιτιστικό τουρισμό από τους ταξιδιώτες που επιλέγουν τον συγκεκριμένο λόγο για την επίσκεψη ενός προορισμού, είναι συνήθως μεγαλύτερη από εκείνη του μέσου ταξιδιώτη που επιλέγει άλλους προορισμούς και διαφορετικό τρόπο τουρισμού. Έτσι, οι ιδιαίτερα εξεζητημένες προτιμήσεις τους και η επιθυμία τους να βιώσουν τις πιο αυθεντικές εμπειρίες σε κάποιον προορισμό, απαιτούν μεγαλύτερες δαπάνες. Θα πρέπει να τονιστεί ότι η διεύρυνση των αερομεταφορέων χαμηλού κόστους συνέβαλε στη δημιουργία επιλογών εναλλακτικού τουρισμού, που σχετίζονται με τον πολιτισμό και την πολιτιστική κληρονομιά ενός προορισμού, όπως η γαστρονομία, ο αγροτουρισμός, ο αθλητικός τουρισμός, ο μουσικός τουρισμός, ο οικολογικός τουρισμός κ.ά. Ο πολιτισμός και τα ιστορικά στοιχεία ενός τόπου βρίσκονται στον πυρήνα του τουριστικού προϊόντος κάθε προορισμού, συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στη μετέπειτα διαφοροποίηση του brand του προορισμού. Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά τα διαθέτουμε και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό. Με τη μόνη διαφορά ότι παραμένουν αναξιοποίητα. Ας δώσουμε την ευκαιρία στους ειδικούς και με συγκεκριμένη στόχευση να τα αναδείξουμε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Όλοι μας θα βγούμε κερδισμένοι. Και τις επόμενες Παγκόσμιες Ημέρες Τουρισμού να τις γιορτάζουμε και εμείς με υπερηφάνεια.

ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ. ΓΡΑΦΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΜΑΛΟΣ.

E-mail Εκτύπωση PDF
altΌταν ξεκινούσε το νέο έτος 2015 κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι μέσα σε 9 μήνες οι Έλληνες θα είχαμε προσφύγει τρείς φορές στις κάλπες, δύο για να αναδείξουμε Κυβέρνηση στη χώρα και μια για το δημοψήφισμα. Κανείς βεβαίως δεν μπορούσε να φανταστεί όλα όσα θα ακολουθούσαν το επόμενο χρονικό διάστημα με τα capital controls, τις κλειστές τράπεζες και το κίνδυνο η χώρα να βρεθεί εκτός ευρωζώνης και εκτός ευρώ. Σήμερα που όλοι μας θα πάμε στις κάλπες για να εκλέξουμε τη νέα κυβέρνηση της χώρας, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι το δίλημμα ξεπερνά αυτό που θεωρητικά στέκεται μπροστά μας, αν θα ψηφίσουμε Νέα Δημοκρατία ή ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο άλλο κόμμα. Σήμερα το διακύβευμα, όπως μας αρέσει να το χαρακτηρίζουμε, αυτής της εκλογικής διαδικασίας είναι άλλο. Και πολύ πιο σημαντικό από το χρώμα με το οποίο θα βαφτεί το βράδυ των αποτελεσμάτων ο εκλογικός χάρτης. Σήμερα ψηφίζουμε για το εάν η χώρα πάει μπροστά ή όχι. Σήμερα ψηφίζουμε για την στρατηγική επιλογή, η χώρα μας να μείνει στη μεγάλη Ευρωπαϊκή οικογένεια, μαζί με τα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη και να μπορέσει να ξανασταθεί δυνατά στα πόδια της, με μια οικονομία που θα παράγει και δεν θα έχει ανάγκη τα δανεικά και με μια Ελληνική κοινωνία, που θα ευημερεί και δεν θα είναι γονατισμένη και ματωμένη, όπως τα προηγούμενα 6 χρόνια. Σε αυτές τις εκλογές, περισσότερο από ποτέ, οφείλουμε να απαντήσουμε στο δίλημμα αυτό ψηφίζοντας με λογική και όχι με θυμό ή απογοήτευση. Γιατί δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Γιατί έχει αποδειχθεί πια, πέρα από κάθε αμφιβολία, ποιος λέει στους πολίτες την επώδυνη αλλά αναγκαία αλήθεια και ποιος χαϊδεύει αυτιά, ποιος σέβεται και τιμά τους θεσμούς και τη Δημοκρατία και ποιος μετατρέπει τις δημοκρατικές διαδικασίες σε εργαλεία κομματικής προπαγάνδας. Είναι η ώρα για ένα νέο Εθνικό Σχέδιο που θα έχει ως πυλώνες ανάπτυξης τον πρωτογενή τομέα, τον τουρισμό και τη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα. Είναι η ώρα για ρήξεις με το Βαθύ Κράτος, που αποτελεί βαρίδι για την πραγματική οικονομία. Δεν πρέπει να δώσουμε λευκή επιταγή σε κανέναν, αλλά πρέπει να απαιτήσουμε απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου να ενωθούν όλες οι δημιουργικές δυνάμεις της χώρας σε ένα κοινό σκοπό. Σε ένα Εθνικό Σχέδιο αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που θα καταστήσουν το κράτος μας επιτέλους σύγχρονο και λειτουργικό Ευρωπαϊκό κράτος, που δεν θα αντιπαλεύει τους πολίτες τους αλλά θα είναι αρωγός στους πολίτες. Η χώρα έχει ανάγκη από ένα Εθνικό Σχέδιο Αναγέννησης της χώρας. Σε αυτές τις εκλογές ήρθε η ώρα μετά από πολλές δεκαετίες να κοιταχτούμε εμείς στον καθρέπτη μας και να αποφασίσουμε αν θα συνεχίσει ο κάθε ένας προσωπικά να είναι ΠΕΛΑΤΗΣ ή να γίνει επιτέλους ΠΟΛΙΤΗΣ, για το καλό τον παιδιών μας και για το καλό όλων μας. Με αυτό το πνεύμα πρέπει να προσέλθουμε σήμερα στις κάλπες. Πρέπει λοιπόν να υπερβούμε τα διλήμματα ή τα ψευτοδιλήμματα που μας τέθηκαν στο πλαίσιο αυτής της μίνι, της σύντομης, όσο και περίεργης προεκλογικής περιόδου και να πάμε στις κάλπες με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, με πνεύμα ενωτικό και όχι διχαστικό, για να δώσουμε το πράσινο φως σε αυτές τις δυνάμεις που έχουν αποδείξει ότι είναι ικανές και αποφασισμένες για την Ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, να μπορέσουν να κυβερνήσουν και να βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο και την ανασφάλεια στην οποία έχει περιέλθει τους τελευταίους 7 μήνες.

Σελίδα 9 από 35